Opvoeden, Trends

De all-inclusive generatie

Ze heet Tiffany en is vanaf vandaag onderdeel van ons team. Het management heeft besloten dat de gemiddelde leeftijd van het personeel te hoog is, dus zijn er een aantal jonge mensen van bedrijf AllYouNeed naar binnen gehaald om hier ingewerkt te worden. Tiffany is 22 jaar.

Gisteren wisten we nog van niks, vanmorgen stond ze, met accountmanager van AllYouNeed en CV in haar hand, op de stoep. Tiffany heeft drie jaar gestudeerd, verdeeld over twee studies, met als resultaat: niets, geen diploma, geen werkervaring, niets. Met een lief stemmetje vertelt ze dat ze ‘overal voor in is’, maar het is duidelijk dat ze geen idee heeft wat wij hier doen en al helemaal niet wat zij daaraan gaat bijdragen. Wij weten het evenmin.

Onze teamleidster Rosita is furieus. Met veel plezier en moeite heeft ze vorig jaar een eigen team geformeerd en zo’n vijftien mensen in dienst genomen. ‘Dit meisje had ik nóóit aangenomen,’ schreeuwt ze door de telefoon. ‘Wat heeft het voor voorspellende waarde dat iemand drie jaar gestudeerd heeft en niks heeft afgemaakt?’ En dan: ‘Ja, dat klopt, ik heb inderdaad mijn bedenkingen bij het aannamebeleid van AllYouNeed.’

Tiffany krijgt van ons enkele inlees- en review-klusjes, maar het is duidelijk dat deze samenwerking stroef zal verlopen. Ze moet elke dag van Uithoorn naar Rotterdam komen en dat blijkt, ondanks haar leaseauto, een hele opgave voor haar. Ook doen we moeizaam een poging om een gesprek aan te knopen met dit meisje dat niet bij ons team lijkt te passen. Niet vanwege haar kwaliteiten en ook niet vanwege haar sprankelende karakter. Ze is zo groen, zo karakterloos, zo vlak, zo jong.

Uit gesprekjes met haar blijkt dat ze nooit uitgaat in het weekend – wat wij oudjes verwachten van iemand van haar leeftijd – maar in plaats daarvan met haar vriendje op de bank zit en een film kijkt. Dat ze niet elke avond gaat dansen is af te zien aan haar postuur. Tiffany is dik, jong dik: mooi in proportie, maar met een buik die over haar veel te strakke broek bolt. Daarboven draagt ze een te kort en te wit T-shirt dat niks aan de verbeelding overlaat. Uiteraard slaat ze geen enkele traktatie af.

Tiffany woont nog thuis en gaat van de zomer met haar ouders op vakantie. Haar vriendje mag ook mee. ‘Lekker goedkoop,’ zegt ze erbij, wat misschien stoer klinkt onder haar leeftijdsgenoten, maar wat wij nogal triest vinden. Lekker goedkoop, lekker makkelijk, lekker lui. ‘Ga reizen, ga op jezelf wonen, ga levenservaring opdoen, ga je passie volgen,’ zou ik haar toe willen schreeuwen.

Maar Tiffany kan er zelf natuurlijk helemaal niks aan doen dat wij verrast werden door haar komst, dat ze op anderhalf uur reizen van haar woonplaats terecht kwam en dat ze nooit geleerd heeft om iets af te maken. En ook niet aan het feit dat ze niet op zichzelf woont, nooit daadkracht heeft hoeven laten zien, nooit initiatief heeft hoeven nemen en geen passie heeft ontwikkeld. Ook kan ze er niets aan doen dat ze meer calorieën binnenkrijgt dan ze verbruikt. Ze is van de all-inclusive generatie en ze zal het tijdens haar leven nog zwaar genoeg krijgen. Wij zijn aardig voor haar geweest.

Na een week is het Rosita gelukt om Tiffany bij een ander team te plaatsen, in Amsterdam, dichter bij huis. ‘Ik heb hier iemand voor jullie! Ze is jong, leergierig en enthousiast! Echt een lot uit de loterij!’ En wéér is Tiffany’s leven een beetje makkelijker gemaakt zonder dat ze daar ook maar iets voor heeft hoeven doen.

Ik bedenk me, misschien moet ik toch maar geen nieuwe laptop voor mijn dochter kopen. Het is beter dat ze hem zelf bij elkaar spaart. Beter voor haar karakter. En voor haar zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen, weerbaarheid, flexibiliteit, voor alles eigenlijk.